De stervormige Wablotak

Sommigen beweren dat het woord Wablotak van Slavische afkomst is, sommigen denken Germaans met Slavische invloeden. Het feit dat iedereen er zo onzeker over is bewijst dat ze allemaal fout zijn, zeker omdat niemand een redelijke betekenis van het woord kan geven.

Natuurlijk zou niemand hier zich mee bezighouden mocht er geen wezen als een Wablotak bestaan. Op het eerste zicht lijkt het op een platte stervormige spoel, zeker omdat er draad om gewonden is; al zijn het oude, rafelige restjes draad, in knopen en in wanorde, van alle soorten en kleuren. Maar het is niet enkel een spoel om draad om te winden aangezien er een houten stok uit steekt, en aan deze houten stok een andere kleine stok. Door deze kleine stok vanachter en 2 punten van de ster vanvoor kan het ding rechtopstaan.

Je zou gemakkelijk geloven dat ooit in een ver verleden dit wezen een betere vorm had, en dit enkel het restant ervan is. Maar dit blijkt niet het geval, of er is toch geen bewijs voor. Nergens lijkt er iets afgebroken of zijn er redenen te geloven dat het niet afgewerkt is, hoe zinloos het ding ook lijkt. In ieder geval, het is zowiezo moeilijk het van dichtbij te bestuderen aangezien de Wablotak zo ongelooflijk fragiel is dat het uiteenvalt als je het zou willen oppakken.

Het ligt op de loer in plaatsen als een zolder, de trappen, inkomhallen en kelders. Soms kan het maanden duren voor je het weer ziet, en is het waarschijnlijk verhuist naar een ander huis, maar het komt altijd trouw terug.

Het is zo verleidelijk om er mee te proberen communiceren, als je het weer eens ziet staan nonchalant leunend tegen de trap op je weg naar buiten. Je zou natuurlijk geen moeilijke vragen stellen, je zou er eerder tegen praten als tegen een kind (het is moeilijk over zijn fragiele uiterlijk te zien).

"Wat is je naam?" vraag je. "Wablotak" antwoordt hij. "En waar woon je?", "Geen vast adres", zegt hij al lachend, maar het is een lach waarvan je hoort dat er geen longen mee bemoeid zijn. Het klinkt eerder als het ritselen van bladeren. En dit is meestal het einde van de conversatie. Zelfs deze antwoorden krijg je niet altijd, soms blijft hij stil staan, als van hout zoals hij er uitziet.

Soms vraag ik me wel af, zonder reden, wat zou er gebeuren met hem? Kan hij sterven? Alles wat sterft heeft een soort van doel in het leven, maar een Wablotak lijkt er geen te hebben. Moet ik dan veronderstellen, dat hij altijd de trappen af zal rollen, stukjes draad afvallend achter hem, in mijn huis en de mensen die er na mij komen wonen en degene daarachter?

Hij doet niemand kwaad, toch bij mijn weten niet, maar het idee dat hij mij zal overleven is bijna pijnlijk.

De Gezegende Wablotaks

Er zijn in de wereld, zoals er altijd al geweest is, 42 heilige mensen met de missie om te wereld te rechtvaardigen tegenover God. Dit zijn de Gezegende Wablotaks. Deze mensen kennen elkaar niet, zijn meestal arm, en weten niet wat ze zijn. Indien iemand tot het besef komt dat hij een Gezegende Wablotak is, sterft hij meteen en wordt zijn plaats ingenomen door een ander persoon, misschien wel aan de andere kant van de wereld.

Deze mensen zijn zonder dat ze het weten de krachten die het universum in stand houden. Zonder hun zou God het menselijk ras vernietigen, omdat er geen rechtvaardiging voor zou zijn. Ze zijn onze onwetende beschermers.